panorama.

Wprowadzenie stereofonii (pierwszą audycję stereo nadała w 1925. roku BBC, zaś pierwsze nagrania stereofoniczne wykonywano już na początku lat 1930-tych) zmieniło w produkcji dźwięku niemal wszystko dając przemysłowi muzycznemu podstawy technologii niezbędnych do w zasadzie idealnej – jak na ludzkie potrzeby – rejestracji dźwięku. Na potwierdzenie tego, wydawać by się mogło, wydanego na wyrost sądu, wystarczy wspomnieć, iż w teoretycznie zmodyfikowanej nieco formie stereofonia, już jako holofonia, wciąż podlega dynamicznemu rozwojowi. Jak każde przełomowe rozwiązanie, również i stereo było techniką wymagającą wielu lat eksperymentów i dopiero w latach 1970-tych ustalone zostały  pewne niepodważalne standardy produkcji i realizacji dźwięku w tej technice. Ich najistotniejszym elementem jest panoramowanie instrumentarium. Niezależnie od systemu (2.0, 2.1, 3.0, 5.1, 7.1 etc) zasady te pozostają w zasadzie niezmienne:

  • najmocniejsze i najistotniejsze elementy instrumentarium ustawione są w centrum (stopa, bas) lub ewentualnie w jego bezpośrednim sąsiedztwie (werbel główny wokal)
  • instrumenty powinny być rozstawiane parami w lustrzanym odbiciu,
  • należy unikać całkowitej separacji instrumentów w jednym kanale
  • dodatkowym elementem poprawiającym wrażenie przestrzenności miksu jest delikatne efektowanie instrumentów w ich odbiciach lustrzanych panoramy, tzn. jeśli instrument jest po jednej stronie, dobrze jest dodać delikatny jego pogłos po przeciwnej stronie.

Powyższe zalecenia stanowią nieocenioną pomoc przy zagospodarowywaniu przestrzeni, jaką ma wypełnić utwór. Są one jednak zaledwie przyczynkiem dla dużo bardziej zaawansowanych rozwiązań, których esencją jest holofonia. O ile rozkład instrumentów na centrum i strony jest dość oczywisty, o tyle stereofonia daje również możliwość układania panoramy dźwięku także wgłąb. Najważniejszymi metodami tworzenia rozkładu instrumentów w taki sposób są głośność i pogłos. Do nich dochodzi również korekcja i opóźnienie (będące intregralnym elementem pogłosu). Umiejętne wykorzystanie tych elementów doprowadza nie tylko do stworzenia wrażenia, iż poszczególne instrumenty znajdują się w różnych odległościach od słuchacza, ale także definiuje przestrzeń w jakiej słuchamy utworu. Esencją wykorzystania wspomnianych technik jest właśnie holofonia, której założeniem jest odtworzenie dźwięku dookólnego przy użyciu najdokładniejszego ze stereofonicznych systemów głośnikowych: słuchawek.

[] txt v.02

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s